POSOBOROWE PRAWODAWSTWO LITURGICZNE KOŚCIOŁA POWSZECHNEGO

Prawodawstwo liturgiczne strzeże depozytu wiary i kieruje się starożytną zasadą podaną przez Prospera z Akwitanii (390 – 455): „ut legem credendi lex statuat supplicandi” (aby normę wiary wyrażała norma modlitwy). Dlatego też „nikomu, chociażby był kapłanem, nie wolno na własną rękę niczego dodawać, ujmować ani zmieniać w liturgii” (KL 22 § 3).
Na bazie teologicznej można zrozumieć potrzebę wydawania przez Stolicę Apostolską różnego rodzaju dokumentów. Sobór Watykański II podał ogólne wskazania dotyczące liturgii. Konieczne zatem są precyzyjne ustalenia oraz ich wyjaśnienia.
Po sześćdziesięciu latach od zakończenia Soboru wydaje się rzeczą słuszną zebranie różnych dokumentów odnoszących się do liturgii, a więc obejmujących okres od 5 lipca 1963 r. do 23 stycznia 2025 r.
Można mieć nadzieję, że zapoznanie się z prawodawstwem liturgicznym Kościoła powszechnego ożywi i pogłębi sprawowanie oraz uczestnictwo w liturgii, a także przyczyni się do lepszego jej rozumienia.